Kütahya Kalesini Devler Mi Yaptı?

Kütahya Kalesi’ni Devler mi İnşa Etti? Hadi Gali, Gerçeği Öğrenelim!

Selamlar hemşehrim! Kütahya’mızın o meşhur, şehri tepeden izleyen kalesine hiç dikkatli baktın mı? O devasa taşları, surların ihtişamını görünce insanın aklına tek bir soru geliyor: “Yahu, bunu bizim atalarımız nasıl kaldırmış, nasıl üst üste dizmiş?” İşte o an, kulaktan kulağa yayılan o efsane devreye giriyor: “Burayı devler yapmış!” diyorlar. Hadi gali, gel şu işin aslını biraz kurcalayalım.

Taşlar Konuşsa da Söylese

Kalenin surlarına dokunduğunda o soğuk, kocaman blok taşları hissedersin. Eskiden büyüklerimiz, bu taşların insan gücüyle taşınmasının imkansız olduğunu, Kütahya’nın tepelerinde vakti zamanında devlerin yaşadığını anlatırlarmış. Hatta gece rüzgar uğuldayınca “Devler yürüyor” derlermiş. Şimdi teknoloji gelişti, tarihçilerimiz “Bizans, Germiyanoğlu, Osmanlı...” diye dökülüyor ama gönül yine de o fantastik hikayeleri arıyor, değil mi?

Tarih mi, Efsane mi?

Aslına bakarsan kale, adeta bir tarih katmanlı pasta gibi. Bizanslılar yapmış, Germiyanoğulları onarmış, Osmanlı iyice sağlamlaştırmış. Yani kale, aslında binlerce yıllık bir emeğin, alın terinin eseri. O devasa taşlar belki devlerin değil ama, Kütahya’nın çilekeş, çalışkan ustalarının ve askerlerinin elinden çıkma. “Devler yapmadıysa bu kadar büyük taşı nasıl koydular?” dersen, bizim ustaların zekasına hayran kalacaksın. O zamanın mühendisliği, kısıtlı imkanlarla bugün bile hayret uyandıran bir yapı çıkarmış ortaya.

Hadi Gali, Kaleye Çıkma Vakti!

Efsaneler bir yana, kalenin manzarası her şeye bedel. İster devler yapmış olsun, ister insanlar; bugün Kütahya’nın o meşhur simitini alıp kale surlarında çay içmenin keyfi hiçbir yerde yok. Gün batımı başladığında, şehrin ışıkları yavaş yavaş yanarken o surların üzerinde durmak, insana kendini dev gibi değil de huzurlu bir Kütahyalı gibi hissettiriyor.

Velhasıl kelam; hikayeler, efsaneler bizim kültürümüzün tuzu biberi. Ama gerçek şu ki, Kütahya Kalesi bizim mirasımız. Yolun düşerse bir gün, çık kaleye, derin bir nefes al ve “Burası bizim, bizim emeğimiz” de. Hadi gali, daha ne bekliyorsun? Akşama kadar kale seni bekler!